موطن من کجاست

موطن آدمی را بر هیچ نقشه ای نشانی نیست...

موطن آدمی تنها در قلب کسانی است که دوستش دارند...

من اینجا ریشه در خاکم...

من اینجا عاشق این خاک، اگر آلوده یا پاکم...

من این جا تا نفس باقیست می مانم...

من از اینجا چه می خواهم، نمی دانم...

امید روشنائی گرچه در این تیرگی ها نیست...

من اینجا باز، در این دشت خشک تشنه می مانم...

من اینجا روزی آخر از دل این خاک، با دست تهی گل بر می افشانم...

من اینجا روزی آخر از ستیغ کوه چون خورشید...

سرود فتح می خوانم...

تقدیم به دوست داران روستای قباق تپه ی کرد

مادری از دیار مهربانان آسمانی شد...